Home

Sefarad

Alvar

Repertorio

Kuentos
Rechetas

Links

Informes

Djoha tenía un azniko.
El le dava a komer kon mizura una livrika de sevada kada día.
Una vez el se disho: "Yo le va dar a komer mas poko de día en día".
El empeso a menguarle kada día un poko de lo ke le dava a komer para ke el azniko se embezara a komer mas poko.
Un día vida ke el azniko, ke ya estava flako i atemado, no avia ni tokado a lo poko de sevada ke le avia deshado de antes.
A la tadre fue a verlo otra vez ma lo topo muerto.
Dicha se travo los kaveyos i le disho a la beema: "Agora, djusto kuando te embezi a no komer, murites!"

Un djidió estava kaminando por la kaleja shabbat a la tadre.
Ensupitó vido en basho un dukado de oro reluziente. Se abokó para tomarlo, ma se akodró ke era shabbat.
Entonses pensó: 'No kedó muncho tiempo para ke se eskape shabbat. Ya puedo asperarme aki, asta ke van a salir las primeras estreas!', i le metió el pie enriva, para ke no lo viera otro, i lo tomara él.
Ma sikomo estava kedo en medio de la kaleja, desturbando el pasaje, pasó entre mientres al lado d'él uno ke le dio una buena pizada al pie, ke estava enriva el dukado.
Tanto fuerte fue la dolor de la pizada, ke el djidió se disho de si para si :
'Agora ya vidi las estreas, i ya puedo tomar el dukado!'